Μετά τις πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις στην υπόθεση του Σιδηροδρομικού σταθμού Δράμας, αναρωτιέμαι τί άλλο χρειάζεται ακόμη να συμβεί, για να καταλάβουν οι έχοντες την ευθύνη διασφάλισης των συμφερόντων μας ότι ήρθε η ώρα να αναλάβουν πλέον τις ευθύνες τους.
Και το λέω αυτό, γιατί ο σιδηρόδρομος για την κοινωνία της Δράμας, αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Το όριο που δεν επιτρέπεται να ξεπεραστεί.
Γιατί και στην παρακμή υπάρχουν σύνορα. Ηθικά πρωτίστως …
Δεν θα μιλήσω γενικά και αόριστα. Ούτε θα ανατρέξω στο παρελθόν και στις ευθύνες όλων αυτών που οδήγησαν τη Δράμα σε αυτή την άθλια κατάσταση.
Μιλώ για όσους βρίσκονται τώρα στα «πράγματα», έχουν θέσεις ευθύνης και έχουν ορκιστεί σε Θεό και Λαό – εκτός των άλλων – να «εκπληρώνουν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους».
Αναρωτιέμαι λοιπόν.
Έχουν ήσυχη την συνείδηση τους με την κατρακύλα του τόπου μας;
Έστω και τώρα, περιμένω, εγώ και η πλειοψηφία των Δραμινών, μια επιτέλους αντάξια της ιστορίας της Δράμας και του φιλότιμου των κατοίκων της, αντίδραση.
Πρωτίστως από τους εκπροσώπους της Περιφέρειας και των πολιτικών παραγόντων(συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης) που έχουν κατ ουσίαν την ευθύνη της διαχείρισης των καταστάσεων στο νομό και δευτερευόντως των Δημάρχων.
Δεν θα πω εγώ τί πρέπει να πράξουν. Η συνείδηση τους ας μιλήσει…