Σχεδόν 30 χρόνια μετά την παρουσίαση της πρώτης ταινίας του στο Φεστιβάλ Δράμας, ο Χρήστος Δήμας επέστρεψε στο DISFF στο πλαίσιο ενός αναδρομικού αφιερώματος στις μικρού μήκους ταινίες του, που στην εποχή τους σημάδεψαν το φεστιβάλ, το queer cinema αλλά και τον χώρο της μικρού μήκους γενικότερα.
Σε μια συγκινητική βραδιά, ο Χρήστος Δήμας, που έκτοτε έχει διαγράψει μια σημαντική καριέρα στον χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης αλλά και του θεάτρου, με μεγάλες εμπορικές επιτυχίες στο ενεργητικό του, θυμήθηκε τα πρώτα του βήματα: τέσσερις queer ταινίες (σε μια εποχή που ο όρος δεν υπήρχε καν), η μία καλύτερη από την άλλη, που βλέποντας τις σήμερα, δεν έχουν χάσει ίχνος από την φρεσκάδα, τη γοητεία και την καλλιτεχνική τους δύναμη.
Ταινίες όπου συνυπάρχει η τρυφερότητα, η οδύνη, ο ερωτισμός αλλά και μια κινηματογραφική μαεστρία που σπάνια συναντά κανείς στις πρώτες ταινίες ενός δημιουργού.
Στο Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια (1995) ένας οροθετικός γκέι άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια αλλά και με τις βαθύτερες σκέψεις της μητέρας του. Στο Tender (1997) παρακολουθούμε μια τρανσέξουαλ σεξεργάτρια, ένα βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Στο σπαρακτικό Βreath (1998) βιώνουμε την απώλεια ενός νεαρού άντρα υπό το πρίσμα του εραστή και υπό το πρίσμα της μάνας. Και στον Αμερικάνο (1999), που βραβεύτηκε στη Δράμα, ο Τόνι, ο Έλληνας, ένας μετανάστης χωρίς χαρτιά στο Σαν Φραντσίσκο, εκδίδεται αναζητώντας το αμερικανικό όνειρο.
Την πρώτη φορά που ο Χρήστος Δήμας ήρθε στη Δράμα, το 1995, η ταινία του είχε παιχτεί στο Πληροφοριακό Πρόγραμμα. Δεν πτοήθηκε. Επέστρεψε 2 χρόνια μετά. Μέσα σε 5 χρόνια, όπως μας θύμισε η Γενική Συντονίστρια του Φεστιβάλ Δράμας Σοφία Γεωργιάδου, γύρισε 4 ταινίες.
Οι ταινίες αυτές έγιναν χειροποίητα με ελάχιστα χρήματα. «Δεν ξέρω καν αν είναι ωραίες ταινίες, αλλά είχα βάλει στόχο να συμμετέχω με ταινίες στο Φεστιβάλ Δράμας -ακόμα κι όταν ζούσα στην Αμερική. Δεν ήταν εύκολες ταινίες. Κουβαλάνε θάνατο, go-go dancers, σεξεργάτριες αλλά και πολλή αγάπη. Άντε τώρα να με πάρουν στα σοβαρά και να κάνω καριέρα με τέτοια θεματολογία στις μικρού μήκους ταινίες μου…», είπε χθες στο κοινό σε εξομολογητική διάθεση.
«Μόνο σκηνοθέτες όπως ο Μπίστικας, ο Γιάνναρης και ο Κούτρας θα έμπαιναν σε μια τέτοια θεματολογία. Δεν υπήρχε τότε queer κινηματογράφος. Θα το έλεγες ακόμα κι αυτοκτονικό να ασχοληθείς με τέτοια πράγματα. Όμως το ΑIDS ήταν εκεί. Οι φίλοι μας δεν πρόλαβαν τα φάρμακα…»
Σε αυτήν την πορεία ωστόσο «δεν ήμουν μόνος. Είχα τον Θάνο Αναστόπουλο και τη Στέλλα Θεοδωράκη από την Φαντασία Οπτικοακουστική κι άλλους καλούς φίλους. Δημιουργείται μια ομάδα στη μικρού μήκους που σε ακολουθεί μια ζωή…»
«Οι προβολές των ταινιών μου δημιουργούσαν πάντα μία αμηχανία. Και στο περιβάλλον μου. Η μητέρα μου ακόμα δεν μπορεί να δει την πρώτη μου ταινία, γιατί έχω αντλήσει στοιχεία από εκείνη. Νόμιζαν πως ήμουν εγώ ο go-go dancer στον Αμερικάνο επειδή παίζω τον ρόλο. Γιατί κάνεις αυτές τις ταινίες; με ρωτούσαν. Με αυτές πως θα σε φωνάξουν να κάνεις διαφημιστικά;».
Κι όμως. Του άνοιξαν δρόμοι. Ο Μάνος Ευστρατιάδης τον φώναξε στην Ελλάδα να κάνει ταινία. Ο Πάνος Κοκκινόπουλος τον φώναξε στον «Κόκκινο κύκλο». «Κι αυτό που ήταν ένα ρίσκο για μη καριέρα, μου έκανε καριέρα».
Το 2001 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, τους Ακροβάτες του Κήπου. «Το κοινό περίμενε να δει έναν νέο Αμερικάνο και αντέδρασε μουδιασμένα. Στην κρίση γύρισα κάποιες κακές εμπορικές ταινίες, αλλά έδιναν δουλειά σε 80 άτομα, δεν ήταν αμελητέο αυτό. Στην πορεία η κριτική έγραψε πως έχασα τον δρόμο μου. Κι όμως νοιώθω τυχερός και ευγνώμων».
«Ακολουθείστε την καρδιά σας. Κάντε τις ταινίες που θέλετε», προέτρεψε τα νέα παιδιά. «Ζηλεύω, πέρα από τα νιάτα σας, και αυτήν την φάση αθωότητας που βρίσκεστε. Να κάνετε τις ταινίες που θέλετε σε μια σφιχτή αγκαλιά. Πρέπει να παίρνετε ρίσκα, αλλά αν στα ρίσκα σας είστε συνεπείς, θα ανοίξουν οι δρόμοι…».
Παρακολουθείστε στην παρακάτω διεύθυνση την συνέντευξη του σκηνοθέτη στον ALPHA NEWS 95,5 και τη Σοφία Ιωαννίδου
https://www.facebook.com/reel/1435541871955710